Historia Kota Brytyjskiego część I


Postarałam się zebrać w całość zebrane informacje dotyczące historii rasy i zaprezentować jako jednolity tekst. Okazało się jednak że materiału jest zbyt dużo na jednorazowe opracowanie i muszę je publikować w częściach. Jeśli ktoś ma informacje rozszerzające, jakieś sugestie dotyczące tekstu, czy informacje sprzeczne z zamieszczonymi (z podaniem źródła) to proszę o kontakt. Dziś część pierwsza, dotycząca najstarszego okresu:

Kot brytyjski krótkowłosy – historia rasy i charakterystyka

Jest to jedna z najstarszych ras kotów europejskich. Swoje początki wywodzi od kotów sprowadzonych na Wyspy Brytyjskie przez Legiony Rzymskie, które wykorzystywały je do walki ze szczurami. Na ten temat powstało mnóstwo legend i mitów, które jak wiadomo, na przestrzeni pokoleń zostały przeinaczone, zmienione, i przystosowane w zależności od preferencji osoby przekazującej legendę dalszym pokoleniom. Dużo czasu zostało przeznaczone, aby potwierdzić, lub obalić tą legendę, a przynajmniej uprawdopodobnić rzeczywiste pochodzenie kota brytyjskiego.

 

Faktem jest, że w starożytności kotom przypisywano boskie cechy, czczono je i szanowano. Gdy kot umarł, w domu sf2panowała żałoba, a kot chowany był z pełnymi honorami na specjalnych cmentarzach. Niejednokrotnie ciało kota poddawano procesowi mumifikacji, co ze względu na fakt, że w ówczesnych czasach mogli sobie na to pozwolić jedynie najbogatsi, dowodzi to ogromnego znaczenia starożytnego kota. Pozycję kota w starożytnym świecie obrazują liczne posągi, rzeźby, a także kocie oblicza ludzkich bóstw, widoczne na manuskryptach, rysunkach i płaskorzeźbach. Wizerunek tych kotów na przestrzeni czterech tysięcy lat (od 3500 roku PNE do 476 roku NE) niewiele się zmieniał. Obrazują to te zdjęcia. sf1Wszystkie koty tych wieków charakteryzują się fenotypem typowym dla ras orientu, i są zgodne z geografią i klimatem które niejako „wygenerowały” ten fenotyp dostosowując koty do warunków panujących na tych terenach. Smukłe, wydłużone i giętkie ciała, długie i skoczne nogi, wdzięczne w ruchu, zwinne. O dużych uszach blisko osadzonych, skośnych oczach lub oczach migdałowych, długich i cienkich ogonach stanowiących pełen balans smukłych i zwinnych ciał. Sierść dopasowana do warunków klimatycznych, bardzo krótka (lub jej brak), bez podszerstka. Te cechy są tak bardzo charakterystyczne i tak wspólne dla ówczesnego fenotypu kota, kotów orientalnych, sfinksów, kotów abisyńskich czy egipskich mau.

 

Jednak podczas prac archeologicznych natykano się także na zupełnie inny model ciała kota. Obrazuje to te zdjęcie. Kot krępej budowy, silny i masywny, o okrągłej głowie, małych uszach szeroko osadzonych, okrągłych oczach i kot posągkrótkim ciele. Cech tak bardzo zbliżonych do obecnego ciała kota brytyjskiego. Proporcja ciała tego kota bardzo daleko odbiegała od wizerunku kota ówczesnego. Jednak to ten wizerunek, z wielu innych,  był kojarzony z boginią Bastet. Boginię przedstawiano częściej jako lwicę niż kotkę, chroniącą domowe ognisko. Jako bogini płodności i opiekunka ogniska domowego Bastet była uważana za łagodną boginię opiekuńczą (czy bez powodu kotka brytyjska ma najsilniej rozwinięty instynkt macierzyński wśród wszystkich ras?) Bastet była ceniona za zwinność i siłę, i o ile zwinność charakterystyczna była dla ras orientu, to siła już nie za bardzo (czy to jest uzasadnienie dla krępej budowy ciała posągów z wykopalisk, tak innych od typowych z Egiptu?)

Nieco ówczesnego prawa:

„Ktokolwiek zabije kota w Egipcie zostaje skazany na śmierć,
bez względu na to czy popełnił to przestępstwo umyślnie czy nie.
Ludzie zbierają się i zabijają go. Nieszczęśliwy Rzymianin,
który przypadkiem zabił kota nie mógł zostać ocalony
ani przez Króla Ptolemeusza ani w skutek strachu jaki budził Rzym.” (Diodorus Siculus)

 

blade

Blade Lider*PL

Podczas panowania Rzymian w Egipcie mieszały się kultury, przenosiły bóstwa, kulty i przekonania. Egipt udomowił kota afrykańskiego około 3500 lat PNE, a ponieważ Egipt słynął jako kraina zbożem płynąca, nie brakowało gryzoni. Kot niejednokrotnie chronił więc przed głodem. Tak wielki kult kota w Egipcie ma więc swoje ukorzenione znaczenie, późniejsze przenoszenie cech kota na cechy boskie wynikało już ze znajomości gatunku i fenotypu, wiązano z magią i ochroną bytu. W Rzymie było podobnie, tyle że nie przywiązywano aż takiej wagi do kota, i o ile w Egipcie kot posiadał cechy boskie, w Rzymie był zwykłym szczurołapem (acz szanowanym). Kult bogini Bastet przeniknął z Egiptu do Rzymu, tyle że zmienił się wizerunek tego kota – o ile w Egipcie kot był smukły, zwinny, wydłużony, tak w Rzymie kot był krępy, masywny, silny i o krótkiej budowie ciała.

 

To wszystko, jako całość musiała mieć wpływ na fakt, że Legiony Rzymskie postępując na północ wraz z podbojem Europy, zabierali wraz z obozami i żywnością dla garnizonów także koty, wykorzystując je do walki ze szczurami. Swoje własne koty, fenotypowe dla regionu. Czy to był typowy kot brytyjski krótkowłosy jakiego znamy dziś? Jeszcze nie był…

 

Kot przywieziony przez Legionistów mógł być krępej budowy ciała, masywny, o dużych i krótkich, mocno umięśnionych łapach, z kufą półdługą przystosowaną do łapania dużych gryzoni, z silnie rozbudowaną głową i mięśniami szczękowymi. Jedyne czego ten kot nie miał charakterystycznego dla współczesnego kota brytyjskiego, to… podszerstka…

Koty orientu mają bardzo charakterystyczny włos. Jest on krótki, sztywny, układający się po ciele, bardzo gładki. Wystarczy pogłaskać takiego kota, żeby to wyczuć. Idealna gładkość tego włosa zmienia wrażenie, wystarczy nieco cofnąć rękę. Poczujemy, jak ostro zakończony jest ten włos, jak jest sztywny, prawie szorstki.

Tamya Idol*PL

Tamya Idol*PL

him

HIM z Muzyki*PL

Podszerstek, nieistniejący u kotów orientu, jest to krótka, miękka warstwa futra pod okrywą włosową. Ta warstwa jest nieprzemakalna i termoizolacyjna. Pełni funkcję „rusztowania” dla warstwy włosa okrywowego, jest jego podbudową. Podszerstek tak gęsty jak u Brytyjczyka, tak gęsty że nie widać skóry, warunkujący miękkość futra i typowe dla kota brytyjskiego w dotyku wrażenie pluszu, jest charakterystyczny dla naturalnych ras kotów północy, np. naturalnych Norweskich Leśnych. Długość włosa właściwego w związku z temperaturami i tak się wydłużyła u Brytyjczyków w porównaniu do długości włosa pierwotnych kotów orientu, ale nadal jest to kot krótkowłosy.  Przy czym o ile koty z tak rozbudowanym i przystosowanym do warunków północy futrem są kotami półdługowłosymi, to jedynie kot brytyjski jest kotem krótkowłosym.. Naturalnie żyjące koty północy z takim podszerstkiem wykształciły przez wieki ewolucji włos półdługowłosy, jako naturalna ochrona przed zimnem. Kot brytyjski jedynie wykształcił taki podszerstek do krótkiego włosa, w który go już wyposażyła natura, warunkując kota do klimatu terytorium jakie zajmował. To właśnie mroźne, śnieżne zimy północy wymusiły na kotach brytyjskich taki rodzaj futra. Dlatego kot brytyjski nie jest kotem rzymskim, a właśnie brytyjskim. To wpływ otoczenia i temperatur stworzyły z silnego, krępego, okrągłego rzymskiego szczurołapa – kota brytyjskiego. Prócz masywności i silnego umięśnienia to właśnie futro stanowi o kocie brytyjskim krótkowłosym. Po angielsku charakterystyka rasa kota brytyjskiego krótkowłosego zawiera się w trzech słowach:

Large to medium – kot wielki do średniego (nie średni do wielkiego! Kolejność ma znaczenie!). Jest to największa rasa kota krótkowłosego, osiągająca wagę 4-9kg, z czego to „to medium” tyczy się kotek, które nigdy nie będą tak ogromne jak kocury (dymorfizm płciowy)

Cobby – krępy (mowa o budowie ciała, to bardzo dobrze umięśniony, krótki, silny kot)

Crispy – chrupiący. Nie ma takiego polskiego znaczenia tego słowa, by oddać jakość futra kota brytyjskiego. Jest to kot krótkowłosy, o budowie struktury włosa kota orientu, sztywnego i ostro zakończonego. Podszerstek, który jest bardzo rozbudowany, miękki, pluszowy i bardzo gęsty powoduje uczucie puszystości futra, niesamowitej pluszowej miękkości. Jednak włos właściwy pozostaje jakim był onegdaj tyle że gruba szuba podszerstka podniosła ten włos „na sztorc” – dlatego właśnie futro kota brytyjskiego ma być „chrupiące”. Miękkie i aksamitne w dotyku, pluszowe, gęste i „misiowe”, ale na opuszkach palców musi być wyczuwalna szorstkość praprzodków – jeśli futro kota brytyjskiego jest „crispy” – „chrupiące”, to znaczy że właśnie głaszczecie kota idealnego…

 

Tyle wstępu, historii i pochodzenia, od „adopcji” przez Egipcjan kotów afrykańskich, wpływów kultu bóstw Egiptu na rozwój Rzymu, po ekspansję rzymskich Legionów na Wyspy Brytyjskie i aklimatyzacji ich kotów w warunkach surowej północy – tak właśnie powstał Kot Brytyjski Krótkowłosy.

 

Po zadomowieniu się na terenie wysp brytyjskich kot nadal był wykorzystywany jako zwierzę gospodarskie. Czerpiąc z naturalnych predyspozycji był to kot łowny, wykorzystywany do walki z gryzoniami, pilnujący gospodarstw i zapasów zbóż. Czasy hołdowania kotom jednak minęły i przyszedł czas średniowiecza, w którym koty kojarzono nie jako strażników chroniących domostwo przed złymi mocami, a uznano je właśnie za te „złe moce”. Nie tylko koty brytyjskie, ale ogólnie wszystkie koty posądzano o konszachty z szatanem, o złe zamiary, fatalny wpływ, i zaczęto je tępić.

ciąg dalszy nastąpi….

Nie zezwalam na kopiowanie bez podania źródła

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *